Gud signe vårt dyre fedreland

Gud signe vårt dyre fedreland
Og lat det som bløma!
Lat lysa din fred frå fjell til strand
Og vetter for vårsol røma!
Lat folket som brøder saman bu,
Som kristne det kan seg søma!

Vårt heimland i mørker lenge låg,
Og vankunna Ijoset gøymde. Men,
Gud, du i nåde til oss såg,
Din kjærleik oss ikkje gløymde.
Du sende ditt

Og Noreg det ligg vel langt i nord,
Og vetteren varer lenge, Men
Ijoset og livet i ditt ord
Det ingen kan setja stenge.
Om fjellet er høgt og dalen trong,
Ditt ord heve då sitt gjenge.

Så blømde vårt land i Ijos og fred,
Det grodde så grønt i lier,
Men atter seig natt på landet ned
Med trældom og tunge tider.
Og folket det sukka etter Ijos,
Og du lyste opp omsider.

Og morgonen rann, og mørkret kvarv,
Som lenge vår lukka skygde.
Du atter oss gav vår fridoms arv
Og honom i trengsla trygde.
Du verna vårt folk og gav oss fred,
Og landet med lov me bygde.

Vil Gud ikkje vera bygningsmann,
Me fåfengt på huset byggja.
Vil Gud ikkje verja by og land,
Kan vakt- mann oss ikkje tryggja.
Så vakta oss, Gud, så me kan bu
I heimen med fred og hyggja!

No er det i Noreg atter dag
Med vårsol og song i skogen.
Om sædet enn gror på ymist lag,
Det brydder då etter plogen.
Så signe då Gud det gode såd
Til groren ein gong er mogen!