Å sælaste stund utan like

Å sælaste stund utan like,
Han lever, han lever i ennå!
Han sigrande står i sitt rike,
Mitt hjarta, kvi syrgjer du så?
Han stod opp den sælaste dagen
Or gravi der bleikna han låg.:/:
Eg levande såg han i hagen,
Eg aldri så fager han såg.:/:

Han lever, og helsing han sender
Til sine med sælaste ord.
Meg, ringaste syndar han kjenner,
Han tek til sin tenar på jord.
Ja, eg skal han s sendebod vera
Og gå med ei underfull trøyst,:/:
Guds englar den bod skulle bera
Med lovsong og jublande røyst!:/:

Å sælaste stund utan like,
Han lever, han lever ennå!
Han sigrande står i sitt rike,
Mitt hjarta, kvi syrgjer du så?
Ved gravi du trøys t ville vinna
Og søkte den sorgfylte grunn,:/:
Så fekk du den levande finna, -
Å sælaste, sælaste stund:/: