Kor herleg å få vera Ein himmeltone

Kor herleg å få vera
Ein himmeltone klår
Ifrå Guds eiga harpa,
Der kjærleiksklangen rår!
Her nede når vårt øyra
Eit vell av mislyd vilt,
Men sæl kvar sjeleharpa
Som vart av Herren stilt!

Når sjela her får kvila
Ved synet på Guds Lam,
Då bryt eit vell av lovsong
Frå hjartedjupet fram,
Og Andens milde susing
Frå himmelheimen der
Blir boren fram i tonar
Frå hjartans indre verd.

Når kvar ein sjølv-lyd tagnar,
Og strengen brest til sist,
Fyrst då kan Kristus finna
Den klangen som var mist.
Det er den djupe løyndom:
Den store meisters hand
I brostne hjarto bare
Guds tone skapa kan.

Men ei i tonar bare,
I ord og ytre ferd,
Nei, stilt og sterkt det strøymer
Frå hjartans løynde verd.
Når Gud får slå akkorden
I himmel og på jord,
Blir mennesket ei harpa,
Ein lovsong utan ord.

Skal det med deg få henda,
Må sjølv du verta tom,
Og verdsens larm må tagna
I hjartans heilagdom.
Når Herren der vil tala,
Du sjølv må vera still,
Så han med instrumentet
Kan gjera kva han vil.